— İstanbul Kültür Sanat Vakfı Festivalleri için yaptığım bu afiş dizisinde bir şey denemek istedim. Festival konularına ilişkin hiçbir referans -maske, film şeridi, nota, müzik aleti gibi- ve hiçbir metafor -kuş, kapı, giz gibi- kullanmadım. Konu İstanbul’du, dört festival vardı. İstanbul sözcüğünü dörde bölünce temel işaretler çıktı. Bir başka deyişle İstanbul yazısının kendisinden, yazının parçalanmasından bir çeşit kodlar ürettim, tıpkı taşıt plakları gibi. Bu ikili okumayı diğer sözcüklerde de sürdürdüm. Afişleri güzelleştirmeye çalışmadım. Kodun soğuk, lezzetlendirilmemiş çıplaklığını korumanın, afişlerin dekonstrüktif yapısını da güçlendireceğini düşündüm ve bu işaretleri dört ayrı festivalin bütününde yer alan yaklaşık 100 parça işte kullanarak izleyiciyi kuşatmak istedim. Bu kuşatma sonucu, festivallerin toplamına yönelik, vakfın o dönem çok ihtiyaç duyduğu kurumsal bütünlüğe ilişkin mesajın güçleneceğine inandım. (Bülent Erkmen’den İstanbul Kültür Sanat Vakfı Festivalleri kimliği üzerine, 2018’de Remix sergisi için hazırlanmış MP3 ses kaydının dökümü.)