— Hasan (Safkan) motosikletiyle bir yolculuğa çıkıyordu. Ona bir defter verdim ve yol boyu yazmasını, yolculuğuna dair belgeler toplamasını istedim. Gitti, dolaştı, topladı, yazdı. Dönüşünde de kitabı yaptım. Kitap çıktıktan iki-üç ay sonra da öldü. Çocukluğundan kalma bir kalp romatizması vardı. O romatizmayla hayata kafa tutan biriydi, bilerek taşı seçti heykelde mesela. Hiçbir zaman saat kullanmazdı, ama hayatımda tanıdığım en dakik kişiydi. Bu kitabın sonunda fotoğraflar var. ‘O fotoğraflarda sen olma,’ demiştim, ‘sana ait şeyler, senin gördüklerin olsun; okuyan seni hayal etsin ama seni görmesin.’ Ama keşke görseymişiz. Bu kitap, onun yolculuk defterine benzetmeden, ama ondan yapılmış bir defter-kitaptır. Şimdi bakınca beni rahatsız eden tek yanı fontu. Hasan dolmakalemle yazmıştı defterine, ama yazısı tıpkıbasıma uygun değildi. O yüzden el yazısı fontu kullandım; şimdi olsa yapmazdım. (Bülent Erkmen’le görüşme, 24 Kasım 2022).